بلندی های بادگیر...

خدایا شکرت...شرط میبندم داری از خودت میپرسی این واسه چی داره از من تشکر میکنه!!ولی عب نداره، شکرت که بدتر از این نیست...چون زندگی مضخرفه دلیل نمیشه که آدما هم مدام ازش بنالن تا زندگیرو واسه خودشون سخت تر کنن!شکرت واسه همون ۴ تا کتابی که آخر شبا میخونم و ذهنم یکم از دنیای واقعی فاصله میگیره.شکرت واسه این که Friends رو ساختن تا حداقل یه زندگیه الکی تو دل شخصیت هاش واسه خودم درست کنم و باهاشون بخندم، گریه کنم، عاشق بشم و با دیالوگ مونیکا آروم شم که میگفت: زندگی مضخرفه، ولی عاشقش میشی...شکرت واسه اون چنتا گلدونم پشت پنجره که با دیدنشون انگار دوباره به دنیا میام و مثل یه بچه خوشحال میشم...شکرت واسه اون روز تابستونی که ۵,۴ ساله بودم، پسر خالم منو نشوند تو ماشینشو کل راه از اردبی بلندی های بادگیر......

- چرا دیگه ساز نمیزنی؟ یه زمانی دیگه داشتی شورشو در می آوردی!- راستش دیگه مثل قدیم واسش شوق و ذوق ندارم ولی ممنون از تعریفت!!- چرا چی شد مگه؟- یه مدت دلم خواس پاپ بزنم ولی واقعیتش صدام زیاد تعریفی نداشت.- تو که کلاسیک زدنت قشنگ و با احساس بود، دیگه همونم نمیزنی؟- باور کن دیگه دلت نمیخواد همونم بشنوی!!- واست عادت شده نه؟؟- چی؟؟ چی واسم عادت شده؟- همین کارات، همین که چیزی که داریو ول میکنی و می چسبی به خیال و آرزو های واهی...- راستش وقتی جوون تر بودم همین واسم یه امتیاز بود!با پوزخند میگه: آره رفیق! ولی نه تو این دنیا!!! بلندی های بادگیر......